Best op Prends

Itinapon ko na ang natirang upos ng sigarilyo matapos ang isang malalim na hithit. Naramdaman ko ang nakarerelaks sa init ng usok sa magkabilang baga ko at hinayaan ko munang kumalat ang init sa aking katawan bago tuwirang pinakawalan ang kulay abong hanging nagpapagaan sa loob ko. Matagal na akong kinukumbinsi ni Itay na itigil na ang paniningarilyo dahil sadyang wala naman daw itong naidudulot na mabuti. Oo nga naman, perwisyo. Kahit wampipti  isang stick, pambentsin na yun ni Inay sa karinderya niya.  Sinibukan ko naman itong itigil e. Sa katunayan, magtatatlong buwan na akong hindi nagyoyosi. Pero nabali ang aking magandang rekord ngayon ngayon lang. Lintek.

Sa kabila nang init na binigay ng pagyosi, may parang nginig parin ang katawan ko. Mahangin e. Katatapos umulan. Nak nang put^. Kung bakit ba naman kasi umulan pa e kasagsagan ng summer. Napabuntong-hininga ako sabay silip sa aking pasira nang relo.  Alas onse kwarenta. Perpek. Maglilitanya nanaman si Inay. At dahil wala na sa plano ko ang mapagalitan ng mas malala, dinalian ko na ang paglalakad.

Madulas ang mga eskinita na tila wala nang lulusutan dahil sa dilim. Ang mga ilaw ng baranggay ay pundido mula pa nung pasko at sadyang wala na yatang plano ang mga kagawad na palitan ang mga yun. Nang makita ko ang lugar-igiban ng purok, minarapat kong magmumog muna para lunurin ang sangsang ng sigarilyo sa aking mga gilagid. Ayos.  Binombahan ko ang poso ng kaunti at saka ako yumuko sa harap nito’t hinayaang maipon ang umaagos na tubig sa aking naghihintay na bunganga. Pinakulo ko ang tubig sa loob at saka iniluwa pagkatapos. Sumilip ako ulit sa relo ko na kita naman kahit papaano sa gitna ng kadiliman dito sa Purok Araruhan. Alas onse kwarenta y kwatro.

Dineretso ko na ang huling eskinita at saka lumiko sa kanan. Kita ko na ang bahay pero himala, patay ang ilaw  sa sala. Napatayo ako mga sampung metro mula  sa pintuan.  Pati ang kwarto nila Inay sa taas ay hindi rin nakasindi. Napangisi  ako. Tingnan mo nga naman ang sinuswerte. Its my day.

Pagtapak ko’y umalingawngaw ang mga batya ni Inay sa labas dahil sa naghahabulang pusa.

“Letseng mga pus–”  Natigilan ako nang mapansing kong may taong lumalapit mula sa punong mangga.  Yun na. Lintek. Hindi na umubra ang salitang “pamilyar” sa sitwasyon.. Kahit anino lang at karampot na liwanag ang bumalot sa mukha niya’y alam kong siya iyon at sa aking direksyon nakatingin ngayon.

(more…)