KuloG at KidlaT

Nang magCHAT kami ni "A"

April 25, 2009

Classmate ko si A nung highschool. Kulot ang buhok niya. Minsan mahaba, minsan maikli. Mas type ko yung mahaba sa totoo lang. Hmm. HIndi siya yung tipong sinasali sa mga sarisaring mutya o lakambini ng mga bayan-bayan pero para sa akin, maganda siya datii. Hindi naman sa hindi ko na siya ginaganda ngayon pero siyempre nagbabago din naman ang panlasa (what a term, anu siya tokneneng? haha)  ng isang tao. Nagkachat kami kani-kanina lang mula sa dalawang computer shop na ilang lakad lang ang layo. At nagulat ako sa mga kabulastugan niya. haha.  Bottomline: siya ang naging unang babaeng naging laman ng utak ko nung HS  (Wala na akong pake kung nababasa niya to ngayon haha). Basta. Gusto ko siya dati pero hindi naging ganun katapang na umamin kahit halatong-halatado na. HIndi naging kami pero posible siguro kung isa sa amin ang bumigay ng tuwiran. 

First Year (Prodromal Phase)

Tabatchoy ako nun. Kalbo ang buhok. Parang buhay na siopao. HIndi malaman kung saan bibili ng pantalon dahil sa lapad ng taba na nasa tiyan. What do you expect? Magugustuhan kaya niya ako?
(more…)

Posted by kulogatkidlat at 3:16 pm | permalink | comments[3]

The girl in my picture frame

April 24, 2009

Tatlong taon na ang nakakaraan pero hindi ko pa rin magawang itapon ang picture nyang nakalagay parin sa hugis snow-flake na photo stand sa bahay. HIndi na kami. Wala na kaming commuication sa isat isa pero para kasing anlaki ng mawawala sa akin kapag tinaggal ko nga yung pic dun.  Araw-araw, kapag mapapadaan ako sa helera ng mga photo stands sa kwarto ko, bumabalik parin ako sa kusina para kumuha ng basahan at punasan ang alikabok na naipon sa glass part ng frame. Parang tanga e. Siya na nga mismo ang nagsabi na wag na akong magtetext or e-mail sa kanya ng mga bagay na wala naman siyang pakialam. Kahit simpleng hello lang or any greeting. Oh di ba? isa itong makatuwirang uri ng kamartiran. But what could I do if she really made a different kind of appreciation in my heart. Tsk tsk. Nagmove on na ako, NAMAN. Tatlong taon na ang nakalipas. May gusto na nga akong bago ngayon eh. Tsk. Dalawa sila pero sinaraduhan ako ng isa. Haha.

(more…)

Posted by kulogatkidlat at 3:19 pm | permalink | comments[2]

Plakard

April 21, 2009

 

               Ilang minuto na ang lumipas. Nasa harapan parin ako ng salamin. Napako na ang aking isipan sa mga bagay bagay na sadyang gumugulo sa akin. Ubos na ang aking allowance. Wala na rin akong pangmatrikula. Wala na akong ibang mahihingan sapagkat matagal na akong itinakwil ng aking mga magulang. Suwail man ako, may mga pangarap din naman. Hindi lang nila talaga ako maintindihan. Nautangan ko na rin ang lahat ng pwede kong mautangan, mga katropa, mga kapitbahay, mga kagawad lahat.

 

Iginala ko ang aking mga mata sa paligid at baka may mahagilap akong pwede pang lumanding sa pawnshop kahit na hindi ko na matubos mairaos lang ang pangangailangan ko ngayong linggo na to. Napakamot lang ako ng wala akong nakita ni isa. Kasasanla ko lang pala sa Rolex na regalo sakin ng isang kaibigan noon.

 
(more…)

Posted by kulogatkidlat at 5:16 pm | permalink | comments[1]

Seatmate

 

 

 

And here we are again..

At this point of time,

 Our tongues would’ve already been twisted

 No O’s and no A’s

 And there would be deafening silence..

 

With a slim empty line between us,

 It’s as if we’re still a thousand miles apart

 The tranquility’s awkward,

 And so I would break it up

 But you’d want me to stop


(more…)

Posted by kulogatkidlat at 4:56 pm | permalink | comments[1]

Best op Prends


Itinapon ko na ang natirang upos ng sigarilyo matapos ang isang malalim na hithit. Naramdaman ko ang nakarerelaks sa init ng usok sa magkabilang baga ko at hinayaan ko munang kumalat ang init sa aking katawan bago tuwirang pinakawalan ang kulay abong hanging nagpapagaan sa loob ko. Matagal na akong kinukumbinsi ni Itay na itigil na ang paniningarilyo dahil sadyang wala naman daw itong naidudulot na mabuti. Oo nga naman, perwisyo. Kahit wampipti  isang stick, pambentsin na yun ni Inay sa karinderya niya.  Sinibukan ko naman itong itigil e. Sa katunayan, magtatatlong buwan na akong hindi nagyoyosi. Pero nabali ang aking magandang rekord ngayon ngayon lang. Lintek.

 

Sa kabila nang init na binigay ng pagyosi, may parang nginig parin ang katawan ko. Mahangin e. Katatapos umulan. Nak nang put^. Kung bakit ba naman kasi umulan pa e kasagsagan ng summer. Napabuntong-hininga ako sabay silip sa aking pasira nang relo.  Alas onse kwarenta. Perpek. Maglilitanya nanaman si Inay. At dahil wala na sa plano ko ang mapagalitan ng mas malala, dinalian ko na ang paglalakad.

 

Madulas ang mga eskinita na tila wala nang lulusutan dahil sa dilim. Ang mga ilaw ng baranggay ay pundido mula pa nung pasko at sadyang wala na yatang plano ang mga kagawad na palitan ang mga yun. Nang makita ko ang lugar-igiban ng purok, minarapat kong magmumog muna para lunurin ang sangsang ng sigarilyo sa aking mga gilagid. Ayos.  Binombahan ko ang poso ng kaunti at saka ako yumuko sa harap nito’t hinayaang maipon ang umaagos na tubig sa aking naghihintay na bunganga. Pinakulo ko ang tubig sa loob at saka iniluwa pagkatapos. Sumilip ako ulit sa relo ko na kita naman kahit papaano sa gitna ng kadiliman dito sa Purok Araruhan. Alas onse kwarenta y kwatro.

 

Dineretso ko na ang huling eskinita at saka lumiko sa kanan. Kita ko na ang bahay pero himala, patay ang ilaw  sa sala. Napatayo ako mga sampung metro mula  sa pintuan.  Pati ang kwarto nila Inay sa taas ay hindi rin nakasindi. Napangisi  ako. Tingnan mo nga naman ang sinuswerte. Its my day.


Pagtapak ko’y umalingawngaw ang mga batya ni Inay sa labas dahil sa naghahabulang pusa.


“Letseng mga pus–”  Natigilan ako nang mapansing kong may taong lumalapit mula sa punong mangga.  Yun na. Lintek. Hindi na umubra ang salitang “pamilyar” sa sitwasyon.. Kahit anino lang at karampot na liwanag ang bumalot sa mukha niya’y alam kong siya iyon at sa aking direksyon nakatingin ngayon.


(more…)

Posted by kulogatkidlat at 4:38 pm | permalink | Add comment

She

April 20, 2009

 

 

  

I just thought,

staring at the floor’s far better

than to dwell my vision towards her eyes

sweet eyes anyone has ever wished for

But it’s rather painful

seeing her gaze shift away from mine

(more…)

Posted by kulogatkidlat at 6:21 pm | permalink | comments[1]

May Plakard 2 ba? (In response to those who beg for a second part)

      Eto nanaman. Maglilitanya nanaman ako dahil sa mga humihiling na sana may pangalawang kabanata ang maikling kwento kong “PLAKARD” sa newsletter issue ng Highlights (on the positive side) at sa mga humihirit na bitin ang kuwento. Natuwa naman ako na maraming bumasa at nakaappreciate sa eksposisyon ng storyline. Pagkatapos kong malikom ang ilang e-mails at ilang text messages mula sa iskul pipol at other-skuls-pipol, binasa ko ulit ang kuwento for assessment. Haay. Natapos ko naman ah! Haha. Ang plano ko talaga’y sa linyang “Nagbibigay pag-asa naman” magtatapos ang kuwento pero nako, parang sisirit ang dugo sa kama ko ngayon dahil sa mga nagbabanta sa buhay ko at humihingi ng part 2. Ang tanong, kailangan ko pa bang isipin nang isang daang beses kung dapat pa akong magpart 2 kung buhay ko na at buhay ng future family ko at mga apo ko sa tuhod ang nakataya? hahahaha. Okey okey. I made up my mind. May part 2 but I’ll review the plot first to make the story line consistent.

    Sa mga nagrereak kung bakit hindi ako nag-abide sa moral principles sa paghubog ng karakter ng bida, tsk tsk. Kasi mahilig akong gumawa ng characters na emo at yung may mga mabigat na problema. It pulls out all the creativity I have inside at parang napakaemosyonal yung takbo ng kwent. Hindi tulad ng mga bubbly, n0-problemo characters na nagigingboring minsan at  korni in a sense. (Pasintabi, hindi poi ako nang-aalipusta, sariling kuro-kuro lang po). 

   At sa mga nagtatanong kung sarili ko ba talaga ang dinedescribe ko doon, let me think about it. Haha. The truth is, hindi. Apay ilakok ta kidnik dudes? Bamon a met. 

   Till here. The point is may PART 2 po ang PLAKARD. 

   Bow. *Witwiw*

 

 

Posted by kulogatkidlat at 5:08 pm | permalink | Add comment

Panimula

April 11, 2009

        Kasabay ng nakalulungkot na pagkalugi ng pelikulang bold dito sa Pilipinas ay ang paglago naman ng angkan ng mga modernong pongid na kung tawagin ay “Bloggers” (Scientific name: Multiplyus friendsteresis). Masahol pa sa bacteria ang arithmetic expansion nang lahing ito. Kada minuto nadodoble ang kanilang bilang sa pisngi ng bansa pero mangilan-ngilan lang ang talagang nakakapag-update ng bagong post. Parte na sila sa makulay na kasaysayan hindi lang sa bansa natin kundi pati narin ang buong mundo mula Aruba hanggang sa kabilang dulo ng Aruba . Malaki ang partisipasyon ng mga Bloggers sa pag-unlad ng mundo mula sa pagkatuklas ni Magellan sa SM Mall of Asia hanggang sa maging billboard model ng Bench Body si Sisa beybeh. Lahat ng mga pangyayaring naging daan upang mamulat ang mga tao sa kasaysayan ay nairekord ng mga ninunong Bloggers sa kanikanilang mga sinaunang Iphone na yari pa sa balat ng punong atsuete at mga  natanggal na ngipin ng kani-kanilang mga nakababatang kapatid. Dahil dito, utang natin sa mga “Bloggers” ang kung anong meron tayo ngayon, utang na mababayaran lamang natin sa pamamagitan ng pagjajapayuki at pagbenta ng mga nakaw  na pustiso mula sa ating mga lolo, mga lola at lalung lalo na sa ating mga guro noong highschool.

Kaya tanda ng pakikiisa sa lahi nila ay nagtatag din ako ng sarili kong blog para maipahayag ko naman ang lahat ng gustong iparating ng damdamin kong katatapos lang maantig dahil sa walang humpay na pag-iyak ng aso naming namatayan ng supling kanina lang.

A tiny speck of positive reception towards all posts found in here is highly appreciated. Godspeed!

Posted by kulogatkidlat at 3:27 pm | permalink | Add comment